محمود ژولیده

امام حسین(ع)-مناجات اول مجلس


عمرِبی تو عمرِ بیهودست رسوایم مکن

جان زینب یا حسین، مشغول دنیایم مکن

عاشق ازلیلاییِ معشوق، حیران میشود

ازخدا خواهم،که جز مجنونِ لیلایم مکن

مدعی راه خودش را میرود،ما راه خود

از غبارِ پای خود،دور ای مسیحایم مکن

پرچمت آقا،نشانم میدهد راه تُرا

دلبرا جز در مسیر عشق بینایم مکن

من نشانِ خیمه هایت را ز هیئت یافتم

«لَیتنا کنّا معَک» رَد این تقاضایم مکن

تشنهٔ شهدِ شهادت مانده این لبَیکِ من

وقتِ مردن،جز میان خون تماشایم مکن

هیئتت میخانهٔ عشق است و ما مستِ مِی ایم

مستیِ ما را مگیر و طرد از اینجایم مکن

دل به هر کس بستم آخر رفت از دستم،چه زود

پشتِ در آقا،مُعطَل بیش از اینهایم مکن

یاری اَم تأخیر افتاده،ولی صبح و مساء

گِریَم و گویم دگر،شاید و اَمایم مکن

روز عاشوراست،قلبم سخت سنگینی کند

دورم اما بی حضورِ قلب، معنایم مکن

دستِ دور افتاده ها را هم بگیری عاقبت

در دفاعِ از حرم، محرومِ امضایم مکن

دربدر در کربلایم کن، قبولم کن،حسین

یارِ زینب کن مرا،مدیونِ زهرایم مکن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.