محمود ژولیده

حضرت علی اکبر(ع)-مدح و ولادت


وقتی خدا به لطف مجدد نظر کند

بر خلق با جمال محمد نظر کند

خواهد خدا تجلیِ اعظم کند به خلق

‌پس می سزد به جلوۀ سرمد نظر کند

روی خداست، روی محمد، علی، حسین

یعنی خدا به صبغۀ احمد نظر کند

بر انبیاء یکصدوبیست و چهار هزار

دفعه علیِ اکبرِ ایزد نظر کند

آیا علیِ اکبرِ مرسل شنیده ای

شاید خدا بخواهد و ممتد نظر کند

اصلاً پیمبر اینهمه اکبر نمیشود

کرب و بلا بدون پیمبر نمیشود

 

این ریسمان که رشتۀ پیوستۀ خداست

سِرّالنبی حقیقت سربستۀ خداست

یک ذرّه هم جدا ز خدا خواندنش خطاست

عبدِ امام و بندۀ وارستۀ خداست

وقتی که دید حال مناجات اکبرش

گفتا حسین؛ وه که چه دلبستۀ خداست

سروی که جز برای خدا خم نمی شود

در دشت خون، صنوبرِ بشکستۀ خداست

صوت اذان او سخن دلربای عشق

همچون حسین، عاشق و دلخستۀ خداست

بس دیدنی است، چونکه به سجاده می رود

معراج را چو آینه شهزاده می رود

 

او را خلیل آمده ایمان بیاورد

یا جبرئیل آمده قرآن بیاورد

پیغمبران به مقدم او صف کشیده اند

یوسف به دیدنش گل رضوان بیاورد

طرز نگاه جاذب و عاشق کُشِ علی

لشگر برای حضرت سلطان بیاورد

نذر قدوم زادۀ لیلاست، هر چه جان

مجنون ز نسلهای جوانان بیاورد

حالا که کعبه، بتکده جاهلیّیت است

پس بت شکن تَبر به  گریبان بیاورد

اَبروی خَم، بتابد اگر بیش و کم علی

بتخانه را دوباره بریزد بهم علی

 

آنانکه آشنای ولایت نمی شوند

با خطبۀ امام هدایت نمی شوند

صد بار اگر رسول خدا جلوه گر شود

برخی مطیع امر ولایت نمی شوند

سفیانیان ز بیت و حرم دل نمی کَنند

تسلیم حق بدون درایت نمی شوند

درس مقاومت ز تعالیم اکبر است

لشگر که بی دفاع، حمایت نمی شوند

باید فدائیانِ حرم کُشته می شدند

وَرنه مدافعان که روایت نمی شوند

ما از حریم زینبیه مکّه می رویم

از تربت رقیه سوی کعبه می رویم

 

اکبر چو سوی لشگرِ گمراه می رود

تا عرش از خیام حرم، آه می رود

پیشِ پدر، پسر چو خرامان سفر کند

از قلبِ کوه، نالۀ جانکاه می رود

زُلفت بِبند تا که نریزد به روی چشم

حِرزی بِبند، وَرنه رخِ ماه می رود

با حیله می کِشند وَ با نیزه می کُشند

صد پاره یوسفم به تهِ چاه می رود

برخیز و راه را تو به عمه نشان بده

بر آل فاطمه رهِ خیمه نشان بده

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.